امشب، از سفر یه سفرکرده ۲۷ سال میگذره!!! ۲۷ سال!!! یعنی اگه بود الان یه سن تقریبا رند داشت! شاید کمی موهای سفید ... و‌بچه‌هایی به شدت زیبا ... همه‌ی جوانی و‌ زیبایی‌ش سهم آتیش و‌ بعد هم نصیب خاک شد.

می نویسم تا فراموش نکنم

اگر‌ها ...

وسط شلوغی‌های زندگی

مدام توی ذهنم نشستی و ازم سوال می‌کنی "اگر با من بودی زندگی چه شکلی بود ..."؟؟.

می نویسم تا فراموش نکنم

۲۸

روزی که باید باشکوه و خاطره‌انگیز برگزار میشد

با اشتباه یک نفر و تاخیر نفر دیگه،

تلخ و پراسترس گذشت ...

با خاطره‌ی شرمساری بی‌حدی که توجیه‌شدنی نیست.

دنبال مقصر نگردیم

آینه روبروی ماست ...

می نویسم تا فراموش نکنم

۵۰_۵۰

دارم‌به تاریخ رند دیگری نزدیک میشم. درحالیکه فردا مسافری دارم که میره سمت شمال‌شرق، خودم توی خونه نشستم و با دوطفلان، در هر رویداد و تاریخ و تنهایی و دوری، از خودم میپرسم چرا تنها شدم؟؟ چرا با دست خودم تنها شدم؟

می نویسم تا فراموش نکنم

خسارت

هر روز یه چیزی خراب میشه. حکمتش چیه نمیدونم. امروز یکی از خرابی‌های تعمیری قدیم از بیخ داغون شد. کار شازده‌ی خونه بود. خوب شد آوار نشد سرش. هی میگیم ضرر به جون نخوره. ولی قلبمون از این خسارتها چیزیش نشه خوبه

می نویسم تا فراموش نکنم

ظاهر

این روزای حذف دریافتی‌های مالی، چیزای متنوعی رو اجبارا یا اختیارا تو خونه نو کردیم. هنوز مثل بچگی ذوق وسیله‌ی نو دارم. دلم هنوز کوچیکه. و در تعجبم با این دل، چه‌طور تونستم با نداشته‌هام کنار بیام و زندگی کنم... با حفظ ظاهر یا هرچی.

می نویسم تا فراموش نکنم۱۶۰۰دیگه گاهشمار و اون عکسای رنگارنگی که می گرفتم برام‌ جذابیتی نداره‌. کو اون عکسای رنگارنگی که میگرفتم؟از ساعت ۶ونیم صبح، با بیخوابی کم‌سابقه‌ای که از من بعیده، تو روز رندی از صدتایی‌هایی دخترم، صدای طیاره‌های عبوری رو گوش می‌کنم و با ضعف شدید گرسنگی و خروپف مرد خونه،‌ فکر میکنم آخرین گاهشماری که بذارم و ندونم آخرینه، کی چیده میشه؟‌ تاریخش چیه؟ برای کیه؟ کدومه اون آخرین لباسی که می‌پوشیم و خبر نداریم آخرینه؟؟؟

می نویسم تا فراموش نکنم

باران

حالا که شوق سفر داریم و روزها کند می‌گذرن، از قف خونه بارون میباره! خدایا اشتیاق رفتن رو برامون تلخ نکن. ما خیلی رویا ساختیم با این رفتن و این دیدار ...

می نویسم تا فراموش نکنم

زیارت

بعد سالها

اولین‌ بار بعد ازدواج

۴ نفره

م ش ه د ...

چقدر دنیامون عجیب شد

کجا رفت اون دغدغه های تک بعدی سالهای قبلی ...

یادش بخیر